บทที่ 47 ความลับของเด็กฝึกงาน

แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่ง ตกกระทบเปลือกตาจนคนที่หลับสนิทเริ่มรู้สึกตัว ปรางปวีร์ครางอือในลำคอเบา ๆ ขยับซุกใบหน้าหาไออุ่นที่คุ้นเคยตามสัญชาตญาณ ทว่าสิ่งที่ปลายจมูกสัมผัสกลับไม่ใช่แผ่นอกกว้าง แต่มันคือความนุ่มของหมอนใบโตที่ว่างเปล่า

ดวงตากลมโตค่อย ๆ ปรือขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ เธอกะพ...